جنایات مدرن

درخواست حذف این مطلب
مردی آزاد و رها خودش را انداخته روی صندلی لهستانی و توی تراس نشسته و به دور دست نگاه می کند. سیگاری آتش زده و همین که یک پُک به آن می زند، انگار به یاد چیزی افتاده باشد، سیگار را در گوشه لب ش رها کرده دستانش را در جیب شلوار فرو می برد و چیزی را جستجو می کند. ش را به لبه صندلی سُر می دهد تا دستانش را به عمق جیب ش رسانده و آنچه می خواهد را بیابد. یک کارت که گویا شماره تلفنی بر آن نوشته شده است را –از جیب چپ- بیرون آورده و با دست چپ سیگار را از لب ش برمی دارد. نگاهی دوباره به کارت می اندازد. شک را کنار گذاشته، به داخل خانه می آید، درِ تراس را بسته و بالا ه شماره را می گیرد. همسر خانوم محبوبی خود را معرفی کرده و اعلام می کند که کارت را از یکی از دوستانش گرفته و فکر می کند شما بتوانید کارش را راه بیندازید. مرد که حالا 67 سال را رد کرده، بی توجه به اینکه کجا باید کلام را مختصر کند یا بسط دهد، حس روده درازی می کند. «بله آقاجان من از دست زنم کلافه ام به بهانه رژیم که فقط به ما گرسنگی می دهد. همین ب خوراک سبزیجات به خیک مان بست. البته از حق نگذریم رنگ و روی خوبی داشت ولی خب این شکم صاحب مرده رو پر نمی کنه. هرچی هم به زنم می گم گوش نمیده. هی حرف از رژیم می زنه. خب تو درگیر اضافه وزنی! منِ گرسنه گناهم چیه؟ حالا کاش ماجرا اینطوری تمام می شد. امروز ظهر فهمیدم که با دوستانش رفته اند رستوران و غذای چربی میل کرده اند وقتی به اش می گم خب زن! تو مگه رژیم نداشتی؟ خیلی مثبت گرا جواب می دهد که «من حس مثبتی به همین بدن دارم» آ قربانت شوم! سه ماه است ما را بستی به سبزیجات» همسر خانوم محبوبی انگار اینجای کلامش احساس ترس کرده باشد –که نکند همسرش از این حرف ها بویی ببرد- ادامه می دهد «این حرفا بین خودمون می مونه دیگه؟» و بعد از آن سوی خط این اطمینان را دریافت کرده و ادامه می دهد «سر همین ماجرا حس کفرم درآمد. حالا سگش را دست من س و رفته است . نمی دانم چطوری دق و دلی ام را سرش خالی کنم. البته هم این سگ بنده خدا را نمی خواهم سر به نیست کنم و هم اینکه تاب دیدن غم همسرم را دارم. به من گفتن شما می تونید به من کمک کنید»صدای آن ور خط تأیید می کند مرد ادامه می دهد«البته من نمی خوام یه آدم فت به نظر برسم که نتونسته از عهده نگه داشتن یه سگ بربیاد. شما حواس تون به اینم هست؟» و باز هم از آن سوی به مرد اعتماد داده می شود. علاوه براینکه شرط می شود که اگر خانوم محبوبی اطلاعیه ای شامل مژدگانی بزند آنها 75 درصدش را برمی دارند و 25 درصدش را به مرد می دهند. همسر خانوم محبوبی خوی بزرگوارانه به خود گرفته و می گوید «اگه یه هفته تحویل سگ رو عقب بندازید، من اون 25 درصدش رو هم نمی خوام.» مصالحه صورت گرفته و تماس قطع می شود. همسر خانوم محبوبی دوباره کارت را در جیبش گذاشته، به تراس رفته کش و قوسی به تن ش داده و با خودش فکر می کند که بشر، هیچ گاه به اندازه امروز در رفاه نبوده است. روی کارت نوشته شده بود: «مؤسسه گم و پی حیوانات خانگی»